Lid sinds: 30-5-2007
Geplaatst op: 17-12-2007
Laat mij maar migrant zijn
Ik ben een vluchteling, nee, ik ben een nieuwe Nederlander, of toch een wereldburger? Sommigen noemen mij een asielzoeker en soms word ik als allochtoon, bi-cultureel of buitenlander gezien. Wat is nu eigenlijk mijn identiteit en wie ben ik?
De laatste tijd wordt er in Nederland veel over identiteit gesproken. Prinses Maxima riep veel weerstand op met haar uitspraken over de Nederlandse identiteit. Ik vind het niet zo gek dat ze zo denkt. Maxima heeft het niet makkelijk door al die verschillende namen en benaderingen.
Ik ben een vluchtelinge uit Afghanistan. Ik woon sinds 1991 in Nederland. Het woord vluchteling herinnert mij aan oorlog, pijn en verdriet. Omdat ik door de oorlog gedwongen werd om mijn geboorteland te verlaten. Ik heb in Afghanistan gestudeerd, gewerkt en heb toen ineens alles (familie, vrienden, kennissen, col-lega’s) achter me gelaten. De grootste angst van een vluchteling is dat hij/zij nooit meer terug kan naar haar/zijn geboorteland en familie. Ik kon pas na dertien jaar voor het eerst terug naar mijn geboorteland. Daar werd ik niet vrolijk, toen ik de kapotgeschoten gebouwen en straten in Kabul zag.
Ik volg momenteel een masterclass genaamd ‘Management van diversiteit’ aan de Vrije Universiteit. De masterclass wordt gegeven door prof. dr. Halleh Ghorashi, bijzonder hoogleraar diversiteit. Ik volg deze masterclass met zo’n 43 mensen met verschillende achtergronden. Onze discussies tijdens de masterclass roepen heftige emoties op. Het is mooi om mee te maken hoe verschillend we zijn. Jammer genoeg weten de meesten van ons niet hoe ze met verschillen om moeten gaan. Maar tijdens de masterclass krijgen we door het lezen van een boek en discussies steeds meer zicht op de deels onbewuste aannames die onze handelingen bepalen. En we leren ook tactieken om ons open te stellen voor mensen met andere achtergronden . Een van deze tactieken is de tijdelijke opschorting van het eigen gelijk (ofwel opzij stappen), zodat we goed en zonder vooroordelen naar andere meningen kunnen luisteren. Hierdoor maken we ruimte voor de diversiteit van perspectieven die soms moeilijk te verenigen zijn. Maar juist de mogelijkheid om kennis te kunnen nemen van andere perspectieven is al een stap in de goede richting.
Door de discussies tijdens de masterclass en het boek ‘Meerstemmigheid: Or-ganiseren met verschil’, dat wij lazen, word ik geconfronteerd met mijn achtergrond, besef ik dat ik anders ben en waarom ik me soms nergens thuis voel. Mensen denken dat zich ergens thuis voelen iets vanzelfsprekend is, terwijl het in feite een zoektocht is. Zeker nu in Nederland. Migranten voelen zich er niet meer thuis en ook sommige autochtonen voelen iets soortgelijks. Ik hoor bijvoorbeeld steeds dat autochtonen naar andere landen willen emigereren
De term nieuwe Nederlander geeft me het gevoel dat ik gisteren naar Nederland ben gekomen en dat ik nooit een oude Nederlander zal worden. En het woord allochtoon komt zo agressief op me over. Ik woon immers nu al zestien jaar in Nederland.
Ik kan niet zomaar een Nederlander zijn. In eerste instantie verraadt mijn uiterlijk dat ik anders ben Zodra ik begin te praten, word ik ook nog eens verraden door mijn accent. Hoe lang ik ook in Nederland woon, hoeveel ik ook van Nederland houd, dat is niet be-langrijk. Ik heb een etiket op mijn voorhoofd en dat krijg ik niet meer weg.
De term migrant spreekt me het meest aan, of, beter gezegd, klink goed in mijn oren. Migrant zijn heeft voordelen en nadelen. Als migrant voel ik me in onze multiculturele samenleving zeer rijk. Ik ken twee culturen en twee talen. Ik heb een wereld gecreëerd voor mijzelf. Die wereld komt niet overeen met Nederland en evenmin met Afghanistan, maar bepaalt wel mijn identiteit.. Migranten die op jonge leeftijd naar Nederland zijn gekomen of in Nederland geboren zijn, hebben meer moeite met het migrant-zijn dan ik, omdat ze niet veel hebben meegemaakt in hun land van herkomst. Ze worden in beide landen als migrant gezien. De politici verzinnen steeds nieuwe namen voor ons, alsof dit helpt. De kern van het probleem moet juist aangepakt worden. De discriminatie op de werkvloer bijvoorbeeld en de steeds groeiende kloof tussen Nederlanders en migranten moet verminderen. De nieuwe namen brengen juist veel verwarring. Je kunt met woorden onze identiteit niet veranderen. Veel mensen in Nederland kennen het verschil tussen asielzoeker en vluchteling nog steeds niet.
Ik heb hier ook geen kant-en-klaar antwoord op. Maar de woorden van profossor Halleh spreken mij heel erg aan.
Als ik het voor het zeggen heb, laat mij dan maar migrant zijn.
Belkes Petterson Khoja
(www.culuurcoachafghanistan.nl.
» terug
